Elbrus - relacja z wyprawy Klubu Górskiego "Olimp" AWF Wrocław

Nie było jak zwykle …nie był to maj nie było saskiej kępy, własnych aut i sporej ekipy…

Było za to dużo niewiadomych, długie przejazdy pociągami, przeciężkie plecaki i nasza czwórka czyli Ewa Popławska, Alicja Sidor, Andrzej Studziński i Marcin Nosek- autor tych słów …

W zasadzie miało być lekko, łatwo i przyjemnie. Z zaufanych źródeł dowiedzieliśmy się co i jak - ”stary – trasery są tak duże że nie sposób ich nie zobaczyć” , „droga prosta jak drut- przy dobrej pogodzie nie sposób się zgubić” , „bez problemu dacie radę”…takie informacje nastrajają nie inaczej jak tylko pozytywnie więc pełni energii i z bananami na twarzy dopinamy plecaki i poszli…

Hasło wyjazdu- IDEALNIE

Moment, moment … ktoś powiedział idealnie? he he

Po pierwsze podróż… podróż była bardzo daleko od idealnie…weźmy np. pod uwagę czas czyli 46 godzin przesiedzianych w pociągu nie jest na pewno blisko idealnie…tak samo smród, nie otwierające się okna, smród, męczący co niektórych kac i smród.

Droga mało oryginalna(wiadomo-czas się liczy). Przejście w Medyce oznacza niekończące się kolejki-które suma sumarum jakoś po 2 godzinach stania udaje się zostawić za plecami dzięki „łaskawości” ukraińskich celników. Inaczej pół dnia stania bez jęknięcia w okratowanej jak wybieg dla małp kolejce.

Niech mi ktoś spróbuje powiedzieć, że stosunki pol-ukr są dobre…kto tak mówi nie stał na przejściu w Medyce i nie ma pojęcia o tym co się tam dzieje. Zapraszam serdecznie. Swoją drogą zastanawiam się jak wyjdzie nasze wspólne Euro 2012…czas pokaże ale na pewno nie jeden cud będzie potrzebny i niejedna afera z tego powodu wybuchnie. To, że ludzie są mili sympatyczni etc to jedno ale…

Zwiedzamy Lwów, podziwiamy UROKI miasta zabytki też podziwiamy. Wieczorkiem „wbiliśmy” na wieżę ratuszową, wieczorkiem „wybijamy” z wieży na miasto…no i wiadomo- soków degustacja. Gdzieś w przerwie jakieś pierożki ( czyli „wiereniki”) czy coś o konsystencji stałej a później jeszcze taki mały soczek…i zasypiamy u jakiejś Pani w mieszkaniu. Znajoma naszych znajomych z przed roku. Wcześniej zostawiliśmy tam nasze znienawidzone już dawno toboły o średniej wadze jakichś 3 ton.

Budzimy się kolejnego ranka…właściwie to prawie wszyscy się budzą…syndrom dnia powszedniego daje się we znaki co niektórym degustatorom. Połykamy oczami jeszcze nieco Lwowa i wsiadamy do pociągu. Wcale nie byle jakiego Mamy swoje miejsca leżące, nie otwierające się okna i jakąś setkę grubych, zmęczonych, pocących się osób jako sąsiadów. Doklepujemy się tak czasem szybciej czasem wolniej czasem na luzie czasem w ostatniej chwili do Mineralnych Wód. Nie obeszło się również bez łapówek i innych „normalnych” na ichniejsze warunki niespodzianek. Biurokracja w Rosji przechodzi samą siebie ale to rozdział na osobną relację. My musieliśmy zapłacić za rzekome złamanie paragrafu 203… czymkolwiek jest paragraf 203. Podszedł do nas celnik na granicy ukr-ros i oświadczył ze stoickim spokojem złamanie owego paragrafu. My jak takie małe głupie dzieci wierzymy mu i próbujemy się tłumaczyć, że to, że tamto…na nic się to oczywiście nie zdaje a chęć dotarcia pod naszą górę jest zbyt duża by udawać twardych i skazywać się np. na czekanie aż nas puszczą a nasz pociąg odjedzie więc równie kulturalnie dajemy w łapę i spadamy czym prędzej dalej. Po załatwieniu w końcu formalności i dotarciu do miejsca gdzie droga się kończy – czyli pod stoki Elbrusa ok. godziny 17ej zaczynamy wielki przeładunek. Sporą część naszych tobołów pozostawiamy u bardzo miłej Pani w restauracji u podnóża góry w Terskolu, resztę wrzucamy na plecy i o najbardziej odpowiedniej godzinie na wyjście czyli o 19ej (yhm) ruszamy w kierunku drugiej stacji kolejki znajdującej się na prawie. 3000 m n.p.m. Oczywiście dochodzimy już w świetle czołówek lecz przewyższenie ok. 750 metrów pokonaliśmy w czasie ok. 2,5 godziny – nieźle. Na dodatek nie musimy rozbijać namiotów i śpimy w stacji kolejki na podłodze – idealnie? hmmm… nie narzekamy – jest gicior.

Rankiem dnia następnego otwieramy oczy i w towarzystwie pięknych widoków ruszamy dalej pod górę. Mijamy trzecią stację kolejki, później beczki po paliwie rakietowym przerobione na miejsca do spania i wczesnym popołudniem docieramy do schroniska Priut położonego na 4100 m.n.p.m. Pod koniec marszu pogoda się popsuła i do schroniska wpadamy już w towarzystwie tego okropnego czegoś co wciska się wszędzie i silnego wiatru, który wszędzie wciska to okropne coś. Pada i pada i tak pozostanie z małymi przerwami przez pięć dni.

Po dojściu do siebie, wstępnym ogrzaniu się i wrzuceniu czegoś na żołądek rozbijamy z wielkim trudem namioty. Gdyby nie zakupiona przez Alę przed wyjazdem w ostatniej chwili łopata miejsca do spania przygotowywalibyśmy chyba menażkami co zapewne trwałoby jakieś 600 lat. Staliśmy się jednak na kolejny tydzień szczęśliwymi posiadaczami klaustrofobicznych pomieszczeń nazywanych przez nas domem. I oto proszę! Jakiej wartości może nabrać kawałek szmaty nad głową…ech… znów daleko od idealnie…ale co zrobić…jest dobrze

W zasadzie większość czasu w ciągu dnia możemy przebywać w schronisku (temperatura w środku ok. 0 stopni) siedząc przy stole, oddając się samym najwspanialszym przyjemnościom oferowanym przez tamtejsze warunki, takim jak: ogrzewanie własnego ciała, topienie tego białego czegoś z dużą ilością syfu celem ugotowania jeszcze większego syfu z dużą ilością witaminy E, obmyślaniu planu działania na najbliższe dni (jakbyśmy mieli nie wiem ile opcji) i wizytach w „toalecie” w której prawo grawitacji najprawdopodobniej zbankrutowało. W zasadzie to dobrze, że była owa toaleta, lecz załatwianie swoich potrzeb w niej miało osobliwy urok.

Chodzi o to, iż nasza latrynka to drewniana platforma nad przepaścią posiadająca 1 drzwi, 2 dziury, 3 ściany i dach. Drzwi, dach ściany rozumiem ale po co 2 dziury - nie mam pojęcia. W każdym razie wiatr dmuchający od spodu powodował, że nasikać sobie na plecy lub twarz(w zależności od pozycji) nie było większym problemem a papier toaletowy po wcześniejszej próbie wrzucenia go do dziury fruwał po pomieszczeniu jak skowronek, który spokojnie mógł zaraz narobić Ci na głowę lub wylądować na ramieniu…mistrzostwo po prostu  Jednak zaletą naszego kochanego kibelka była niższa temperatura jaka w nim panowała i każdy po powrocie do schroniska cieszył się, że już mu jest cieplej i że pewne części ciała powracają do naturalnych rozmiarów. Ot historia kibelka 

Noce też były dobre- padający śnieg skutecznie potrafi zmniejszyć ilość miejsca w namiocie, którego na wstępie za wiele nie było. Wilgoć powstająca w trakcie oddychania, odkłada się na ściankach namiotu a, że miejsca jest mało (później jeszcze mniej, wiadomo- śnieg) śpi się mając do wyboru albo stopy albo głowę utaplane w wilgoci swoich oddechów. Nawet jak już się wymyśli jakąś „suchą” pozycję np. z podkulonymi girami to i tak nie da się wytrzymać dłużej niż godzinę bo budzi cię nagle ból stawów lub partner próbujący znaleźć odpowiednią (suchą) pozycję dla siebie. To była swojego rodzaju gierka w przesypianie jak największej ilości… minut  A rano pierwszą czynnością było odkopanie tego czegoś co wcześniej było namiotem bo w nocy robiło się z niego igloo. I tak 3 razy dziennie…

Każdy poza Ewą miał również dzień leżakowania – tzn leżał i dogorywał w namiocie. Grypa żołądkowa czy co…nie wiadomo

Tak miło spędzając czas, pięć dni minęło nam jak z bicza strzelił (yhm) i nagle niczym grom z jasnego nieba pojawiła się wiadomość, że… ma się poprawić pogoda < jupi >

Uradowani tą wiadomością dogadaliśmy się z poznanym wcześniej w schronisku przewodnikiem, że pójdziemy za nim i jego grupą.